På tur att.

Gregar, Hals og eg på tur att. Hu som det gjekk på skareføre. Sjoen som kom, e nesten borte nå, men det e nok til å gå på ski. Klisterføre.

Me tok kånn ein liten stopp ved ein høl nedved åa, men me gadd ikkje fyre bål. Hadde ikkje kjele eller nokre godsaker med, så da konne det vørå, tenkte me.

Gregar og eg mista Hals på tur heim. Han galoperte full fart langs sporet nedover mot bygda att.

-STOPP, HALS! STÅÅÅÅÅ!  STÅÅÅÅÅ! huga eg til ingen nytte, mens bikkja forsvant bak neste sving på jernbanesporet i full gallop med pulken slenganes bak.
– OJ! Nå hal vi tløbbel Pappa, sa Gregar.
Så var det bare å hive seg på stavane og stake etter, mens Gregar sto att på sporet og kikka etter kånn.
-VENT HER GREGAR, huga eg

Så staka eg meg nedover det beste eg konne. Etter ei stund byrja krafta i armane å bli dårlegere. Skal eg vørå ærleg var det ikke langt 😉 Men da sto heldigvis Hals att på sporet og kikka bak seg. 😉

Så bar det nordover til Tinnoset att…